Het Wilde Welkom
Toen de eerste kolonisten aankwamen troffen zij een verlaten dorp, onaangetast door de Wildernis. De begraafplaats was overvol, en de barricades en berichten in de herberg maakte duidelijk dat daar een laatste strijd had plaatsgevonden. Wat er precies met de vorige bewoners is gebeurd is nog onbekend, maar mogelijk hebben de grote groep Ferals en het vreemde ritueel in de buurt er iets mee te maken?
De herberg en veel van de gebouwen rond de herberg bleken nog intact of hadden slechts een kleine opknap beurt nodig om weer in gebruik te nemen. Echter waren dat niet genoeg huizen voor alle nieuwe bewoners, en wonen een flink aantal mensen buiten de dorpskern. De omliggende akkers, boomgaarden en boerderijen waren flink overwoekerd door de Wildernis, en de dorpsfamilies werken hard om de omgeving weer leefbaar te maken.
De nieuwe dorpelingen gaven het dorp de naam Sorrow’s End, en verkozen een dorpsraad van drie mensen die een grondwet gingen opstellen.
De dorpelingen wisten de Ferals af te houden, en het ritueel – dat vast leek te zitten in de tijd – te beëindigen. Toch was het dorp nog niet veilig. Een nieuw gevaar – een meedogenloze Fae met de naam Ruptgard – verzamelde de Fae in de buurt om de dorpelingen dwars te zitten – en hun lanen te vernietigen.
De Lekke Laan Ellende
Kort na aankomst van de nieuwe bewoners werden beide lanen vernietigd door Fae, onder leiding van Ruptgard. Zonder een handelsroute zouden de dorpelingen onvoldoende grondstoffen kunnen verzamelen om de winter te komen.
Met hulp van een groep monniken genaamd Verdedigers van Katharos konden de dorpelingen één van de lanen repareren. Maar daarmee was de dreiging van Ruptgard en zijn leger Fae echter nog niet voorbij.
Ruptgard had verschillende Fae verzameld onder zijn banier, aangevoerd door luitenanten in bezit van een van zijn Faestenen: De wijze Dryade, sluwe Naga, en krachtige trollen. De dorpelingen wisten met diplomatie de Naga en Dryades te overtuigen om Ruptgard niet langer te steunen. Maar bij een aanval van Ferals werden drie dorpelingen ontvoerd en naar de trollen gebracht. Twee van hen konden niet worden gered.
De rest van de dorpelingen wist de trollen te verslaan. Zelf vluchtte Ruptgard diep de Wildernis in.
De Zalige Zonnewende
Bijna zomer. De Breaanse familie Nimrod vraagt de dorpsraad om te helpen met het voorbereiden van het Zonnewende ritueel en aansluitende feest. Dit wordt een gebeurtenis volgens de Breaanse traditie, onder leiding van een Breaanse inquisiteur, en er zullen ook spelen worden gehouden om een dorpskampioen te kiezen. Alle dorpelingen mogen meedoen aan de spelen, maar de Nimrods laten hun voorkeur voor een puurbloed winnaar doorschijnen.
Ondertussen komt er een groep nomaden aan bij het dorp, de Bloesem Communie. Zij komen ook naar het dorp om de Zonnewende te vieren, maar doen dat op hun eigen manier: Een samenkomst waar iedereen gelijk is, zonder regels. Een aantal dorpelingen maken zich zorgen over deze bloesems: het lijken aardige, vrije mensen, maar ze hebben ook allemaal een mutatie. Ze zeggen dat ze in harmonie leven met ’t Wild, en zien het als eer om samen te worden met de ’t Wild. Dit “stuiven” lijkt echter verdacht veel op feral worden.
Onder de bloesems is ook Florentino, de broer van vrouwe Gillian Nimrod.
Jean Pierre wint de kampioensspelen, en wint de eer van de eerste dans met vrouwe Gillian. Hebben de Nimrods dit helemaal eerlijk gespeeld?
Zonsondergang nadert, en het dorp moet een keuze maken over het ritueel: kiezen zij voor de tradities van de Breaanen, of de vrijheid van de Bloesems? Het dorp besluit om een derde weg te kiezen, waarbij alle partijen mee kunnen doen. Een aantal van het offert iets persoonlijk op, zelfs een herinnering, en het wetboek van het dorp wordt geofferd. Alle aanwezen ervaren een heftig visioen over de staat van de wereld en de toekomst van de mensheid.
Na het ritueel is het tijd voor een feest. Toch wordt het feest ineens onderbroken als er vreemde gezichtsloze wezens verschijnen. Het dorp blijkt een gezamenlijke droom te ervaren. De Gezichtsloze probeert vrouwe Gillian te beïnvloeden, maar de spinachtige Fae Droomwever heeft de dromen van de dorpelingen aan de hare gewoven om hen een kans te geven haar te redden. Dit mislukt, en de dromenvangers in het dorp moeten de keuze maken tussen het redden van Gillian of haar broer Florentino. Ze kiezen Gillian, waarnaar ze nog net zien dat het gezicht van Florentino hem wordt ontnomen.
Wie Wijzigende Wegen Wandelen
Eind zomer, en de laan komt uit op het zwaar verdedigde dorpje Firenze. Hier maken de opportunistische Capo de dienst uit, die altijd op zoek zijn naar nieuwe manieren om zich te verrijken. Een aantal van de dorpelingen uit Sorrow’s End gaat met ze onderhandelen, en ze blijken zelfs een ervaren genezer te hebben die graag les geeft aan anderen. De dorpelingen proberen de onderdrukte dorpelingen van Firenze te bewapen om een opstand te starten, maar ze worden betrapt.
Ondertussen verschijnt er in het dorp een vreemd wezen: is het een Fae, een Vrije Fae, of iets heel anders? Het stelt zich voor als Soeverein, een incarnatie van het wetboek dat tijdens de Zonnewende is geofferd. De Soverein stelt het dorp voor een keuze: ze kunnen hen vrij laten, of terugvormen tot boek. Dit wordt beslist door een duel, gewonnen door de schrijver van de grondwet: Jean Pierre. Hij besluit de Soverein terug te herstellen naar diens oorspronkelijke vorm.
Op dat moment poefen alle Vrije Fae in het dorp de Wildernis in, waar ze de zingende Fae Kree ontmoeten. Deze lijkt een connectie te hebben met de Vrije Fae Tir, en vraagt hem terug te komen naar ’t Wild.
Ondertussen probeert de dorpswacht de wilde stier van de familie Tehen te redden van een groep ferals. De ferals worden verslagen, maar de stier en twee knechten overleven het niet.
De volgende ochtend vallen de Capo’s Sorrow’s End aan, maar naar een bloedige en heftige strijd kiezen ze het hazenpad. Na een wapenstilstand van een paar weken verandert de laan weer en lijkt de dreiging van Firenze voorbij te zijn.
Hoge Historische Hoedanigheid
Herfst. Wanneer de laan verandert krijgt Sorrow’s End wederom nieuwe buren. Dit keer het vriendelijke en beschaafde Koriner dorpje Wunderholz. Alle dorpelingen dragen hier ten alle tijden een hoed, en hun motto is zelfs “behoed u!” De lokale hoedenmaker lijkt dan ook een van de meest belangrijke personen in het dorpje te zijn. Zijn dochter Alies vertelt echter dat haar moeder vermist wordt, en wanneer de dorpelingen uit Sorrow’s End haar lichaam vinden in ’t Wild, raakt ze overweldigt met gevoelens van rouw. Vreemde rode Fae met witte gezichten verschijnen – de Rode Weduwen – en nemen haar mee ’t Wild in. De hoedenmaker geeft de dorpelingen uit Sorrow’s End de schuld, en raakt bezeten met gevoelens van wraak. Is dit het toedoen van de paarse katachtige Fae Grijn?
De volgende ochtend vallen de behoede dorpelingen uit Wunderholz het dorpje Sorrow’s End aan. Het lijkt alsof hun de bescherming uit hun hoeden hun nu juist agressief te maken. Tijdens theetijd in het dorp wordt dit bevestigd: de hysterische hoedenmaker gebruikt zijn hoeden om de dorpelingen te controleren en tegen Sorrow’s End op te zeggen. Ook verschijnt daar plotseling de baas van Grijn, niemand minder dan Ruptgard.
Ondertussen is er een expeditie begonnen onder leiding van een archeoloog naar een opgraving in de buurt. Dit blijkt een oud Dolaans paleis te zijn. De archeologen zien visioenen van het verleden, over een groothertog die een oud familie-object liet opgraven, maar dit verkocht aan een rijke handelaar uit Orians. Niet lang daarna is de stad gevallen, en de groothertog werd neergeslagen door de jonge Fae Ruptgard. De archeologen vinden het zwaard van de groothertog, wiens rune hem al die tijd in leven lijkt te hebben gehouden. Echter sterft de groothertog direct nadat hij ontwapend wordt.
Handelaren komen naar Sorrow’s End, en het dorp sluit een contract af om hun ijzer te ruilen tegen hout. Ook kopen ze bij een marskramer en diens Vrije Fae dienaar een nieuwe stier. De dorpsraad besluit een lokale beek te gebruiken voor een visserij, en de dorpelingen gaan op expeditie om vissen te vangen voor de nieuwe visserij.
Een klein groepje rouwende dorpelingen gaan naar een plek van extreme rouw. Dit is het domein van de Rode Weduwen, en allen ,moeten zwijgen als het graf. Ze vinden Alies hier, evenals schimmen van de personen waar zij om rouwen. Ze weten hun gevoelens een plek te geven, en kunnen zo Alies meenemen terug naar Sorrow’s End.
De volgende ochtend vallen de gedomineerde Wunderholz mensen opnieuw Sorrow’s End aan, maar de verdedigers verzinnen een list: door te doen alsof het theetijd is, weten ze de hoedenmaker naar Sorrow’s End te lokken, waar Grijn hem niet kan beschermen. Hier kan zijn dochter Alies hem kalmeren, en hij stemt in met een operatie om zijn bezeten hoed te verwijderen. De operatie slaagt, en de hoge hoed hysterie is opgelost.